Pierwsza wzmianka o wsi Otusz pochodzi z 1401 r. Jest nią informacja o ustaleniu granic pomiędzy wsią dziedziczną Otusz  należącą do Mikołaja, Tomasza i Jana Emskich a dobrami biskupimi Buk i Dobieżyn.

Kolejna wzmianka pochodzi dopiero z 1919 r., kiedy podano wykaz powstańców z terenu Otusza, którzy brali udział w walkach narodowowyzwoleńczych Powstania Wielkopolskiego.

Następne informacje o Otuszu pochodzą z okresu międzywojennego. W 1926 r. powstała w Otuszu Ochotnicza Straż Pożarna, a w 1927 r. Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”. Celem towarzystwa – zgodnie z ideałami jego twórców – było podtrzymywanie i rozwijanie świadomości narodowej oraz podnoszenie sprawności fizycznej polskiej młodzieży. Towarzystwo "Sokół" dało pośrednio początek wielu polskim klubom piłkarskim, kształtując u młodych osób modę na aktywność fizyczną i prezentując nowe dyscypliny sportu (w tym m.in. coraz popularniejszy na świecie futbol).

W okresie międzywojennym w Otuszu otwarto Polską Szkołę Podstawową. Wcześniej istniała szkoła powszechna, jednak językiem wykładowym był w niej język niemiecki.

W okresie okupacji w lasach otuskich istniał obóz pracy dla Żydów, którzy pracowali przy robotach ziemnych związanych z budową autostrady.

Po zakończeniu II wojny światowej, w 1945 r. w Otuszu powstało Państwowe Gospodarstwo Rolne (PGR), które było filią  PGR Niepruszewo. W 1957 r. założono pierwszą drużynę harcerską – ZHP Otusz, a w 1965 r. powstało działające do dnia dzisiejszego Kolo Gospodyń Wiejskich.

Podsumowując, historia Otusza jest charakterystyczna dla małych wsi wielkopolskich.